Armenian   Russian    

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՕՐԵՆՔԸ

ԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ

Ընդունվել է 14.04.1999
  • Գլուխ 1. Ընդհանուր դրույթներ
  • Գլուխ 2. Կրթության համակարգը
  • Գլուխ 3.Ուսումնական հաստատությունները
  • Գլուխ 4.Կրթության համակարգի կառավարումը
  • Գլուխ 5.Կրթության համակարգի տնտեսական հիմքերը
  • Գլուխ 6.Կրթության համակարգի սոցիալական երաշխիքները
  • Գլուխ 7.Միջազգային համագործակցությունը կրթության բնագավառում
  • Գլուխ 8. Եզրափակիչ դրույթ
  • Գլուխ 9.Անցումային դրույթներ

  • ԳԼՈՒԽ 1.

    ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԴՐՈՒՅԹՆԵՐ

    Հոդված 1. Կրթության մասին Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությունը

    Սույն օրենքը սահմանում է կրթության բնագավառում պետական քաղաքականության սկզբունքները եւ կրթության համակարգի կազմակերպական-իրավական ու ֆինանսատնտեսական հիմքերը: Կրթության բնագավառը կարգավորվում է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, սույն օրենքով եւ այլ իրավական ակտերով:

    Հոդված 2. Կրթության բնագավառում օրենսդրության խնդիրները

    Կրթության բնագավառում օրենսդրության խնդիրներն են՝

    1) Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների՝ Սահմանադրությամբ ամրագրված կրթության իրավունքի ապահովումը եւ պաշտպանությունը.

    2) իրավասության բաշխումն ու տարանջատումը պետական կառավարման եւ տեղական ինքնակառավարման մարմինների միջեւ.

    3) կրթության համակարգի գործառնության եւ զարգացման համար իրավական երաշխիքների եւ մեխանիզմների ստեղծումը.

    4) իրավաբանական եւ ֆիզիկական անձանց իրավունքների, պարտականությունների, պատասխանատվության սահմանումը եւ փոխհարաբերությունների իրավական կարգավորումը:

    Հոդված 3. Սույն օրենքում օգտագործվող հիմնական հասկացությունները

    Սույն օրենքում օգտագործվում են հետեւյալ հիմնական հասկացությունները.

    1) կրթություն՝ անձի, հասարակության եւ պետության շահերից ելնող ուսուցման եւ դաստիարակության գործընթաց, որը նպատակաուղղված է գիտելիքները պահպանելու եւ նոր սերունդներին փոխանցելու համար.

    2) պետական կրթական չափորոշիչ՝ նորմատիվ, որը սահմանում է կրթական ծրագրերի բովանդակության պարտադիր նվազագույնը, սովորողների ուսումնական բեռնվածության առավելագույն ծավալը եւ շրջանավարտներին ներկայացվող որակական պահանջները.

    3) կրթական ծրագիր՝ կրթության համապատասխան մակարդակի բովանդակությունը եւ մասնագիտական ուղղվածությունը.

    4) ուսումնական հաստատություն՝ պետական հիմնարկ կամ իրավաբանական անձ, որն իրականացնում է մեկ կամ մի քանի կրթական ծրագիր եւ ապահովում է սովորողների ուսուցումն ու դաստիարակությունն այդ ծրագրերի պահանջներին համապատասխան.

    5) մանկապարտեզ (մսուր-մանկապարտեզ, ընտանեկան մանկապարտեզ)՝ նախադպրոցական կրթության ծրագիր իրականացնող ուսումնադաստիարակչական հաստատություն.

    6) հանրակրթական դպրոց՝ հանրակրթական ծրագիր իրականացնող ուսումնական հաստատություն.

    7) վարժարան՝ ավանդական եւ այլընտրանքային մանկավարժական մեթոդների զուգորդմամբ հանրակրթական ծրագրեր (հիմնական եւ լրացուցիչ) իրականացնող ուսումնական հաստատություն: Վարժարանը կարող է իրականացնել նաեւ հիմնադրի առաջարկած եւ կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի երաշխավորած մանկավարժական գիտափորձը.

    8) կրթահամալիր՝ տարբեր կրթական ծրագրեր իրականացնող ուսումնական հաստատությունների միավորում.

    9) քոլեջ, ուսումնարան՝ ուսումնական հաստատություն, որտեղ իրականացվում է միջին մասնագիտական կրթական ծրագիր.

    10) համալսարան՝ բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, որի գործունեությունը նպատակաուղղված է բնագիտական, հասարակագիտական, գիտության եւ տեխնիկայի, մշակույթի տարբեր ուղղությունների բարձրագույն, հետբուհական եւ լրացուցիչ կրթության, հիմնարար գիտական հետազոտությունների եւ ուսումնառության կազմակերպմանը.

    11) ինստիտուտ՝ բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, որն իրականացնում է գիտության, տնտեսության եւ մշակույթի մի շարք ուղղությունների գծով մասնագիտական ու հետբուհական կրթական ծրագրեր եւ գիտական ուսումնասիրություններ.

    12) ակադեմիա (ուսումնական)՝ բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, որի գործունեությունը նպատակաուղղված է որոշակի ոլորտում կրթության, գիտության, տեխնիկայի եւ մշակույթի զարգացմանը, իրականացնում է որոշակի ճյուղի (բնագավառի) բարձր որակավորման մասնագետների պատրաստումը եւ վերաորակավորումը, հետբուհական կրթական ծրագրերը.

    13) կոնսերվատորիա՝ բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, որի գործունեությունը նպատակաուղղված է երաժշտության ոլորտում մասնագետների պատրաստմանը, որակավորման բարձրացմանը եւ հետբուհական կրթական ծրագրերի իրականացմանը.

    14) մասնաճյուղ՝ ուսումնական հաստատության տարածքային առանձնացված ստորաբաժանում, որն իրականացնում է մեկ կամ տարբեր կրթական ծրագրեր.

    15) ուսումնական կենտրոն՝ ուսումնական հաստատություն, որն իրականացնում է նախնական ու լրացուցիչ մասնագիտական կրթական ծրագրեր եւ կատարում է գիտական ուսումնասիրություններ.

    16) լիցենզավորում՝ ուսումնական հաստատության գործունեության թույլտվության գործընթաց.

    17) ատեստավորում՝ ուսումնական հաստատության գործունեության եւ նրա շրջանավարտների պատրաստման որակի, բովանդակության եւ մակարդակի գնահատում՝ պետական կրթական չափորոշիչների պահանջներին համապատասխան.

    18) պետական հավատարմագրում՝ պետության կողմից՝ պետական կրթական չափորոշիչներին մասնագետների պատրաստման որակի համապատասխանության ճանաչումը.

    19) կրտսեր մասնագետ՝ միջին մասնագիտական կրթության որակավորման աստիճան, որը շնորհվում է միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր կրթություն ունեցող եւ եռամյա միջին մասնագիտական կրթական ծրագրերին համապատասխան ատեստավորված անձանց.

    20) բակալավր՝ բարձրագույն մասնագիտական կրթության որակավորման աստիճան, որը շնորհվում է միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր կրթություն ունեցող եւ առնվազն քառամյա բարձրագույն մասնագիտական կրթական ծրագրերին համապատասխան ատեստավորված անձանց.

    21) դիպլոմավորված մասնագետ՝ բարձրագույն մասնագիտական կրթության որակավորման աստիճան, որը շնորհվում է միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր կամ մասնագիտական կրթություն ունեցող անձանց՝ առնվազն հնգամյա բարձրագույն մասնագիտական կրթական ծրագրի ատեստավորման արդյունքով.

    22) մագիստրոս՝ բարձրագույն մասնագիտական կրթության որակավորման աստիճան, որը շնորհվում է բակալավրի կամ դիպլոմավորված մասնագետի աստիճան ունեցող անձանց՝ երկամյա բարձրագույն մասնագիտական կրթական ծրագրի ատեստավորման արդյունքով.

    23) հետազոտող՝ հետբուհական մասնագիտական կրթության որակավորման աստիճան, որը շնորհվում է մագիստրոսի կամ դիպլոմավորված մասնագետի աստիճան ունեցող անձանց՝ ասպիրանտուրայում եռամյա հետբուհական մասնագիտական կրթական ծրագրի ատեստավորման արդյունքով.

    24) ինտերն՝ բարձրագույն բժշկական կրթության որակավորման աստիճան, որը շնորհվում է բժշկական բարձրագույն կրթական ծրագրերն ավարտած եւ առնվազն մեկ տարվա հետբուհական ուսուցում ստացած անձանց.

    25) կլինիկական օրդինատոր՝ բարձրագույն մասնագիտական որակավորման աստիճան, որը շնորհվում է բարձրագույն բժշկական կրթություն ունեցող անձանց՝ երկուսից մինչեւ հինգ տարվա հետբուհական մասնագիտական կրթական ծրագրի ատեստավորման արդյունքով.

    26) էքստեռն (այսուհետ՝ դրսեկություն)՝ ինքնակրթությամբ եւ ուսումնական հաստատությունում գիտելիքների ու կարողությունների ամփոփիչ ատեստավորման եղանակով իրականացվող կրթության ձեւ։

    Հոդված 4. Կրթության բնագավառում պետական քաղաքականությունը

    1.Հայաստանի Հանրապետությունը հռչակում եւ երաշխավորում է կրթության բնագավառի առաջանցիկ զարգացումը՝ որպես պետականության ամրապնդման կարեւորագույն գործոն:

    2. Կրթության բնագավառում պետական քաղաքականության հենքն ազգային դպրոցն է, որի գլխավոր նպատակը մասնագիտական պատշաճ պատրաստվածություն ունեցող եւ համակողմանիորեն զարգացած, հայրենասիրության, պետականության եւ մարդասիրության ոգով դաստիարակված անձի ձեւավորումն է:

    3. Հայաստանի Հանրապետության կրթական համակարգը նպատակաուղղված է հայ ժողովրդի հոգեւոր եւ մտավոր ներուժի ամրապնդմանը, ազգային եւ համամարդկային արժեքների պահպանմանն ու զարգացմանը: Այդ գործին իր նպաստն է բերում նաեւ Հայ Եկեղեցին:

    4. Կրթության բնագավառում պետական քաղաքականության կազմակերպական հիմքը կրթության զարգացման պետական ծրագիրն է, որը Հայաստանի Հանրապետության կառավարության ներկայացմամբ հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովը:

    5. Պետությունը բյուջետային նպատակային ֆինանսավորման միջոցով ապահովում է կրթության բնագավառի պահպանումը եւ զարգացումը, որի ծավալները որոշվում են կրթության զարգացման պետական ծրագրին համապատասխան:

    Հոդված 5. Կրթության բնագավառում պետական քաղաքականության սկզբունքները

    Կրթության բնագավառում պետական քաղաքականության սկզբունքներն են՝

    1) կրթության մարդասիրական բնույթը, համամարդկային արժեքների, մարդու կյանքի ու առողջության, անհատի ազատ եւ համակողմանի զարգացման առաջնայնությունը, քաղաքացիական գիտակցության, ազգային արժանապատվության, հայրենասիրության, օրինականության եւ բնապահպանական աշխարհայացքի դաստիարակությունը.

    2) կրթության մատչելիությունը, շարունակականությունը, հաջորդականությունը եւ համապատասխանությունը սովորողների զարգացման մակարդակին, առանձնահատկություններին ու պատրաստականության աստիճանին՝ պետական պարտադիր նվազագույնի ապահովմամբ.

    3) կրթության բնագավառում ժողովրդավարության սկզբունքների ապահովումը.

    4) միջազգային կրթական համակարգում ինտեգրացումը.

    5) սփյուռքում հայապահպան կրթական գործունեությանն աջակցելը.

    6) ուսումնական հաստատություններում կրթության աշխարհիկ բնույթը.

    7) ուսումնական հաստատությունների ողջամիտ ինքնավարությունը.

    8) պետական եւ ոչ պետական ուսումնական հաստատություններում քաղաքացիների կրթություն ստանալու հնարավորությունների երաշխավորումը.

    9) պետական եւ հավատարմագրված ոչ պետական ուսումնական հաստատությունների ու դրանց կողմից տրվող ավարտական փաստաթղթերի իրավահավասար կարգավիճակի ապահովումը:

    Հոդված 6. Կրթական իրավունքի պետական երաշխիքները

    1. Հայաստանի Հանրապետությունն ապահովում է կրթության իրավունք՝ անկախ ազգությունից, ռասայից, սեռից, լեզվից, դավանանքից, քաղաքական կամ այլ հայացքներից, սոցիալական ծագումից, գույքային դրությունից կամ այլ հանգամանքներից։ Մասնագիտական կրթության իրավունքի սահմանափակումները նախատեսվում են օրենքով:

    2. Պետությունը կրթության իրավունքն ապահովում է կրթության համակարգի բնականոն գործառնությամբ եւ կրթություն ստանալու համար սոցիալ-տնտեսական պայմանների ստեղծմամբ:

    3. Պետությունը Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների համար երաշխավորում է պետական ուսումնական հաստատություններում անվճար ընդհանուր միջնակարգ եւ մրցութային կարգով՝ անվճար միջին, բարձրագույն եւ հետբուհական մասնագիտական կրթություն:

    4. Պետական հանրակրթական դպրոցների առաջին դասարանների աշակերտներին պետությունը, պետական բյուջեի միջոցների հաշվին, անվճար ապահովում է դասագրքերով, իսկ սոցիալապես անապահով ընտանիքների երեխաներին՝ տարրական ընդհանուր կրթական ծրագրերով նախատեսված դասագրքերով:

    5. Արտակարգ ընդունակություններ դրսեւորած սովորողներին պետությունն աջակցում է՝ ստանալու համապատասխան մակարդակի կրթություն՝ Հայաստանի Հանրապետության կառավարության սահմանած կարգով:

    6. Պետությունն անհրաժեշտ պայմաններ է ստեղծում կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող քաղաքացիների կրթության համար՝ զարգացման շեղումները շտկելու եւ սոցիալական հարմարվածությունն ապահովելու նպատակով:

    7. Պետությունը նպաստում է, որ կրթական գործունեությանը մասնակցի նաեւ սփյուռքահայությունը:

    Հոդված 7. Ուսուցման լեզուն

    Հայաստանի Հանրապետությունում կրթությունն իրականացվում է «Լեզվի մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքի պահանջներին համապատասխան։

    ԳԼՈՒԽ 2.

    ԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ

    Հոդված 8. Կրթության համակարգը

    Հայաստանի Հանրապետության կրթության համակարգը պետական կրթական չափորոշիչների, կրթության հաջորդականությունն ապահովող տարբեր մակարդակի եւ ուղղվածության կրթական ծրագրերի, ուսումնական հաստատությունների եւ կրթության կառավարման մարմինների փոխկապակցված ամբողջություն է:

    Հոդված 9. Պետական կրթական չափորոշիչները

    Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանվում եւ հրապարակվում են պետական կրթական չափորոշիչներ, որոնք շրջանավարտների կրթության մակարդակի եւ որակավորման գնահատման հիմքն են՝ անկախ նրանց ստացած կրթության ձեւից եւ ուսումնական հաստատությունների կազմակերպական-իրավական ձեւից:

    Հոդված 10. Կրթական ծրագրերը

    1. Կրթական ծրագիրը սահմանում է որոշակի մակարդակ եւ ուղղվածություն ունեցող կրթության բովանդակությունը, անհրաժեշտ գիտելիքների եւ հմտությունների ծավալը:

    Հայաստանի Հանրապետությունում իրականացվող կրթական ծրագրերն են՝

    1) հանրակրթական ծրագրեր (հիմնական եւ լրացուցիչ).

    2) մասնագիտական կրթական ծրագրեր (հիմնական եւ լրացուցիչ):

    2. Հանրակրթական ծրագրերը նպատակաուղղված են անհատի համակողմանի զարգացմանը, նրա աշխարհայացքի ձեւավորմանը, նախասիրություններին, հակումներին եւ ընդունակություններին համապատասխան մասնագիտական ծրագրերի ընտրության եւ յուրացման համար հիմքերի ստեղծմանը:

    Հանրակրթական հիմնական ծրագրերը ներառում են՝

    1) նախադպրոցական կրթությունը.

    2) տարրական ընդհանուր կրթությունը.

    3) հիմնական ընդհանուր կրթությունը.

    4) միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր կրթությունը.

    5) հատուկ ընդհանուր կրթությունը։

    3. Մասնագիտական կրթական ծրագրերը նպատակաուղղված են կրթության հանրակրթական եւ մասնագիտական մակարդակների հաջորդականության միջոցով համապատասխան որակավորման մասնագետների պատրաստմանը, կարողությունների եւ հմտությունների ձեւավորմանը, գիտելիքների ծավալի ընդլայնմանն ու որակավորման բարձրացմանը:

    Մասնագիտական հիմնական կրթական ծրագրերն են՝

    1) նախնական մասնագիտական (արհեստագործական).

    2) միջին մասնագիտական.

    3) բարձրագույն մասնագիտական.

    4) հետբուհական մասնագիտական:

    4. Ուսումնական հաստատություններում հանրակրթական եւ մասնագիտական հիմնական ծրագրերի յուրացման ժամկետները որոշվում են սույն օրենքով եւ համապատասխան պետական կրթական չափորոշիչով:

    5. Լրացուցիչ կրթական ծրագրերը (հանրակրթական եւ մասնագիտական) նպատակաուղղված են հիմնական ծրագրերից դուրս սովորողների ու մասնագետների կրթական պահանջմունքների բավարարմանը եւ նրանց որակավորման բարձրացմանը:

    Հոդված 11. Կրթության բովանդակությանը ներկայացվող ընդհանուր պահանջները

    1. Կրթության բովանդակությունը հասարակության հոգեւոր, տնտեսական եւ սոցիալական առաջընթացի հիմնական գործոններից մեկն է եւ նպատակաուղղված է երիտասարդ սերնդի դաստիարակմանը, պատշաճ վարքի եւ վարվելակերպի ձեւավորմանը, անձի համակողմանի եւ ներդաշնակ զարգացման, նրանց ինքնորոշման եւ ինքնադրսեւորման համար անհրաժեշտ պայմանների ստեղծմանը, քաղաքացիական հասարակության կայացմանը եւ զարգացմանը, իրավական պետության ստեղծմանն ու կատարելագործմանը:

    2. Կրթության բովանդակությունն ապահովում է՝

    1) սովորողների աշխարհաճանաչման ձեւավորումը գիտելիքների եւ կրթական ծրագրերի ժամանակակից մակարդակին (աստիճանին) համապատասխան.

    2) սովորողների կողմից ազգային եւ համամարդկային մշակութային արժեքների յուրացումը.

    3) հասարակության կատարելագործումը եւ ազգի զարգացման նոր մակարդակ ապահովող ժամանակակից անհատի ու քաղաքացու ձեւավորումը.

    4) հասարակության մտավոր ներուժի եւ աշխատուժի վերարտադրությունն ու զարգացումը:

    Հոդված 12. Կրթության ձեւերը

    1. Սովորողների կարողություններին եւ պահանջմունքներին համապատասխան՝ կրթական ծրագրերն իրականացվում են առկա (ստացիոնար), հեռակա եւ դրսեկության (ընտանեկան եւ ինքնակրթության) ձեւերով:

    2. Կրթության բոլոր ձեւերի համար նույն կրթական ծրագրերի շրջանակներում գործում է միասնական պետական կրթական չափորոշիչը:

    Հոդված 13. Ուսումնական հաստատությունների տիպերը

    1. Ուսումնական հաստատությունների տիպերն են՝

    1) նախադպրոցական.

    2) հանրակրթական (տարրական ընդհանուր, հիմնական ընդհանուր, միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր, հատուկ ընդհանուր).

    3) միջին մասնագիտական.

    4) բարձրագույն մասնագիտական.

    5) լրացուցիչ կրթության.

    6) հետբուհական մասնագիտական կրթության:

    2. Սույն օրենքին համապատասխան՝ կրթական ծրագրեր կարող են իրականացվել նաեւ ոչ ուսումնական հաստատություններում՝ կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի թույլտվությամբ:

    Հոդված 14. Կրթության գործընթացի կազմակերպումը

    1. Կրթության գործընթացը կազմակերպվում է սույն օրենքին համապատասխան եւ կարգավորվում է ուսումնական պլաններով, առարկայական ծրագրերով, ուսումնական ժամանակացույցով եւ դասացուցակներով:

    2. Հանրակրթական ուսումնական հաստատություններում կրթության գործընթացը կարգավորվում է օրինակելի ուսումնական պլաններով եւ առարկայական ծրագրերով: Դրանք մշակում եւ հաստատում է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինը:

    3. Միջին մասնագիտական կրթության ուսումնական պլանները եւ առարկայական ծրագրերը մշակում են միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունները: Դրանք հաստատում է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինը:

    4. Բարձրագույն կրթության ուսումնական պլանները եւ առարկայական ծրագրերը մշակում եւ հաստատում է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը: Դրանք ներկայացվում են կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմին: Կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինը վերահսկում է ուսումնական պլանների եւ առարկայական ծրագրերի համապատասխանությունը պետական կրթական չափորոշիչներին:

    5. Ուսումնական հաստատություններում ուսումնական տարվա սկիզբը եւ տեւողությունը սահմանվում է պետական կրթական չափորոշիչով:

    6. Հիմնական ընդհանուր, միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր կրթության եւ մասնագիտական կրթական ծրագրերի յուրացումն ավարտվում է շրջանավարտների գիտելիքների, կարողությունների եւ հմտությունների պարտադիր ամփոփիչ ատեստավորմամբ, որի անցկացման կարգը սահմանում է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինը:

    7. Դրսեկության ձեւով հանրակրթության, մասնագիտական միջին եւ բարձրագույն կրթության կազմակերպումն իրականացվում է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի սահմանած կարգով, իսկ մասնագիտությունների ցանկը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    8. Հեռակա ձեւով մասնագիտական միջին եւ բարձրագույն կրթության մասնագիտությունների ցանկը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    Հոդված 15. Ուսումնական հաստատության ընդունելությանը ներկայացվող ընդհանուր պահանջները

    1. Ուսումնական հաստատությունում սովորողների ընդունելության պահանջները սահմանում է հիմնադիրը՝ սույն օրենքին համապատասխան:

    2. Ուսումնական հաստատությունը պարտավոր է դիմորդներին եւ նրանց ծնողներին (կամ նրանց օրինական ներկայացուցիչներին) ծանոթացնել ուսումնական հաստատության կանոնադրությանը եւ կրթության գործընթացը կարգավորող մյուս փաստաթղթերին:

    3. Ընդհանուր կրթությունն սկսվում է յոթ տարեկանից (որը կարող է լրանալ մինչեւ տվյալ ուսումնական տարվա դեկտեմբերի վերջը): Մինչեւ նշված ժամկետը յոթ տարին չլրացած երեխաների ընդունելությունն իրականացնում են դպրոցները՝ կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի սահմանած կարգով:

    4. Միջին եւ բարձրագույն մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների ընդունելությունն իրականացվում է մրցութային հիմունքով։ Միջին մասնագիտական պետական ուսումնական հաստատություններում դիմորդների ընդունելության արտոնությունները սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    Հոդված 16. Հանրակրթական ծրագրերի իրականացումը

    1.Հանրակրթական ծրագրերն իրականացնում են նախադպրոցական եւ հանրակրթական ուսումնական հաստատությունները:

    2. Հատուկ (օժանդակ) հանրակրթական դպրոցների ծրագրերը մշակվում են հիմնական հանրակրթական ծրագրերի հիման վրա՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային, հոգեբանական, ֆիզիկական զարգացման առանձնահատկությունները եւ կարողությունները:

    3. Նախադպրոցական, տարրական ընդհանուր, հիմնական ընդհանուր, միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր եւ հատուկ ընդհանուր կրթության ծրագրերը կառուցվում են հաջորդականության սկզբունքով: Նախորդ կրթական ծրագիրը (բացի նախադպրոցականից) չյուրացնելու դեպքում սովորողին չի թույլատրվում անցնել հանրակրթական ուսուցման հաջորդ աստիճանին:

    4. Տարրական եւ հիմնական ընդհանուր կրթության ծրագրերի շրջանակներում տվյալ ուսումնական տարվա ծրագրերը չյուրացրած սովորողի հետագա ուսումնառությունը կարգավորվում է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի սահմանած կարգով:
     

    Հոդված 17. Նախադպրոցական կրթությունը

    1. Նախադպրոցական կրթության հիմնական խնդիրներն են՝

    1) երեխայի ֆիզիկական, բարոյական եւ մտավոր զարգացման հիմքերի ստեղծումը.

    2) մայրենի լեզվով հաղորդակցվելու եւ այդ հիմքի վրա օտար լեզուների ուսումնասիրման նախադրյալների ապահովումը.

    3) հաշվելու տարրական կարողությունների զարգացումը.

    4) վարվեցողության տարրական կանոններին, հայրենի բնության եւ բնապահպանության, պատմության եւ ազգային մշակույթի տարրերին ծանոթացումը.

    5) հայրենիքի նկատմամբ սիրո եւ նվիրվածության զգացում ձեւավորելը.

    6) աշխատանքային տարրական կարողությունների եւ հմտությունների ձեռքբերումը.

    7) դպրոցական ուսուցման նախապատրաստումը:

    2. Նախադպրոցական կրթության ծրագրերի իրականացման գործում գլխավոր դերը պատկանում է ընտանիքին: Պետությունը պայմաններ է ստեղծում ընտանիքում երեխաների դաստիարակությունը կազմակերպելու համար:

    3. Ընտանիքին աջակցելու համար պետությունն ստեղծում է նախադպրոցական հիմնարկներ՝ տարբերակված ծրագրերով մսուր-մանկապարտեզներ եւ մանկապարտեզներ:

    Հոդված 18. Տարրական ընդհանուր, հիմնական ընդհանուր, միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր կրթությունը

    1. Հանրակրթության նպատակը քաղաքացիների մտավոր, հոգեւոր եւ ֆիզիկական ընդունակությունների դրսեւորման, դաստիարակության եւ զարգացման համար բարենպաստ պայմաններ ստեղծելն է:

    2. Հանրակրթության հիմնական խնդիրներն են՝

    1) սովորողների կողմից բնության, հասարակության, տեխնիկայի, արտադրության եւ բնապահպանության մասին հիմնարար գիտելիքների յուրացումը, շարունակական կրթության համակարգում նրանց ինքնակրթության եւ ինքնազարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծելը.

    2) համամարդկային եւ ազգային արժեքներին հաղորդակից, ազգային մշակութային ու բարոյահոգեբանական ժառանգությունը կրող եւ գործուն քաղաքացիական դիրքորոշում ունեցող անհատ եւ քաղաքացի ձեւավորելը.

    3) սովորողների ռազմահայրենասիրական դաստիարակության եւ նախնական զինպատրաստության համալիր ծրագիր իրականացնելը:

    3. Միջնակարգ (լրիվ) ընդհանուր կրթությունն իրականացվում է եռաստիճան միջնակարգ հանրակրթական դպրոցում՝ 10 տարի ընդհանուր տեւողությամբ՝ հետեւյալ հաջորդական աստիճաններով.

    1) տարրական դպրոց (1-3-րդ դասարաններ).

    2) միջին դպրոց (4-8-րդ դասարաններ).

    3) ավագ դպրոց (9-10-րդ դասարաններ):

    4. Տարրական դպրոցում ուսուցումը նպատակաուղղվում է լեզվամտածողության եւ տրամաբանության հիմքերի, ուսումնառության եւ աշխատանքային նախնական հմտությունների ձեւավորմանը, ազգային եւ համամարդկային արժեքներին նախնական հաղորդակցմանը:

    5. Միջին դպրոցում ուսուցումը նպատակաուղղվում է առողջ ապրելակերպի, աշխարհի եւ բնության վերաբերյալ սովորողների գիտական պատկերացման ձեւավորմանը, ինքնուրույն աշխատանքի, կրթության եւ հասարակական ինքնուրույն գործունեության համար անհրաժեշտ գիտելիքների նվազագույն ծավալի ապահովմանը: Միջնակարգ հանրակրթական դպրոցի առաջին երկու աստիճանները կազմում են հիմնական դպրոցը:

    6. Ավագ դպրոցում ուսուցումը նպատակաուղղվում է հենքային հանրակրթական պատրաստությունն ապահովող գիտելիքների յուրացմանը: Ավագ դպրոցում սովորողների հակումներին, կարողություններին եւ ընդունակություններին համապատասխան կարող է լրացուցիչ կրթական ծրագրերով իրականացվել տարբերակված (հոսքային) ուսուցում:

    7. Հիմնական ընդհանուր կրթությունը պարտադիր է: Հիմնական ընդհանուր կրթության պարտադիր լինելու պահանջը պահպանվում է մինչեւ սովորողի 16 տարին լրանալը, եթե այն չի բավարարվել ավելի վաղ: 16 տարին լրանալուց հետո սովորողը ծնողների (որդեգրողների կամ հոգաբարձուի) համաձայնությամբ կարող է թողնել դպրոցը:

    Պարտադիր հիմնական ընդհանուր կրթության պահանջը չի տարածվում կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող երեխաների որոշակի կատեգորիաների վրա, որոնք սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    Հոդված 19. Հատուկ ընդհանուր կրթությունը

    1. Պետությունը հանրակրթական դպրոցի համապատասխան աստիճանի ծրագրով ստեղծում է մանկատներ եւ գիշերօթիկ դպրոցներ՝ առանց ծնողական խնամքի մնացած երեխաների ուսուցմանն աջակցելու նպատակով:

    2. Պետությունն ստեղծում է հատուկ հաստատություններ (այդ թվում՝ երկարօրյա եւ գիշերօթիկ)՝ կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող երեխաների կրթությունը կազմակերպելու նպատակով: Հատուկ հաստատությունների տիպերը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    3. Կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող երեխաների կրթությունը ծնողների ընտրությամբ կարող է իրականացվել ինչպես ընդհանուր հանրակրթական, այնպես էլ հատուկ հաստատություններում՝ հատուկ ծրագրերով:

    4. Օրինազանց անչափահասների ուսուցումը եւ վերադաստիարակումը, օրենքով սահմանված կարգով, իրականացնում են հատուկ ռեժիմի դպրոցները:

    5. Վարքի շեղում ունեցող անչափահասների ուսուցումը եւ վերադաստիարակումն իրականացնում են հանրակրթական դպրոցները՝ հաշվի առնելով սովորողների հոգեբանական առանձնահատկությունները:

    Հոդված 20. Արտադպրոցական դաստիարակությունը

    1. Արտադպրոցական դաստիարակության նպատակը սովորողների ազատ ժամանցի կազմակերպման միջոցով նրանց հետաքրքրությունների զարգացման համար պայմաններ ստեղծելն է, եւ նպատակաուղղված է նրանց հոգեւոր, գեղագիտական, ֆիզիկական զարգացմանը, ռազմահայրենասիրական դաստիարակությանը, բնապահպանական եւ կիրառական գիտելիքների ձեռքբերմանը:

    2. Արտադպրոցական դաստիարակությունն իրականացվում է մանկապատանեկան ստեղծագործական եւ գեղագիտական կենտրոնների, երաժշտական, նկարչական եւ արվեստի դպրոցների, ակումբների, պատանի հայրենասերների, տեխնիկների, բնասերների եւ տուրիստական կայանների, մարզադպրոցների, առողջարարական ճամբարների եւ արտադպրոցական դաստիարակություն իրականացնող այլ կազմակերպությունների միջոցով:

    Հոդված 21. Մասնագիտական կրթական ծրագրերի իրականացումը

    1. Մասնագիտական ուսումնական հաստատություններն իրականացնում են սույն օրենքով նախատեսված՝ կրթության տարբեր մակարդակներին բավարարող կրթական ծրագրեր՝ նախնական, միջին եւ բարձրագույն մասնագիտական որակավորմամբ կադրերի պատրաստման նպատակով:

    2. Միջին եւ բարձրագույն մասնագիտական ծրագրեր իրականացնող պետական եւ հավատարմագրված ոչ պետական ուսումնական հաստատությունների մասնագիտությունների ցանկը կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի ներկայացմամբ հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    Հոդված 22. Նախնական մասնագիտական (արհեստագործական) կրթությունը

    1. Նախնական մասնագիտական կրթության նպատակը սովորողներին հիմնական ընդհանուր կրթության հիմքի վրա նախնական մասնագիտական որակավորում պահանջող աշխատանքային գործունեության համար նախապատրաստելն է:

    2. Նախնական մասնագիտական կրթությունն իրականացվում է ավագ դպրոցների արհեստագործական հոսքերում, ձեռնարկությունների, հիմնարկների եւ կազմակերպությունների ուսումնաարտադրական կենտրոններում:

    Հոդված 23. Միջին մասնագիտական կրթությունը

    1. Միջին մասնագիտական կրթության նպատակը միջին մասնագիտական որակավորման կադրերի պատրաստումը, միջնակարգ ընդհանուր կրթության հիմքի վրա ընդհանուր եւ մասնագիտական գիտելիքների ընդլայնումն ու խորացումն է:

    2. Մասնագիտությունների ցանկը, որոնց գծով թույլատրվում է հիմնական ընդհանուր կրթության հիմքի վրա միջին մասնագիտական կրթության կազմակերպում, հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    3. Միջին մասնագիտական կրթությունն իրականացվում է միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատություններում՝ քոլեջներում եւ ուսումնարաններում, որոնք կարող են իրականացնել նաեւ հանրակրթական ու արհեստագործական կրթական ծրագրեր:

    4. Միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների ավարտական ատեստավորում անցած շրջանավարտներին շնորհվում է միջին մասնագիտական որակավորում: Բարձր առաջադիմություն ցուցաբերած սովորողների եւ շրջանավարտների՝ համապատասխան բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում ուսուցումը շարունակելու կարգը կրթության կառավարման պետական լիազորված մարմնի ներկայացմամբ սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    Հոդված 24. Բարձրագույն մասնագիտական կրթությունը

    1. Բարձրագույն մասնագիտական կրթության նպատակը բարձր մասնագիտական որակավորման կադրերի պատրաստումն ու վերաորակավորումն է, միջնակարգ ընդհանուր եւ միջին մասնագիտական կրթության հիմքի վրա անձի՝ կրթության զարգացման պահանջմունքների բավարարումը:

    2. Հայաստանի Հանրապետությունում գործում են բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների հետեւյալ տարատեսակները՝ համալսարան, ինստիտուտ, ակադեմիա, կոնսերվատորիա:

    3. Բարձրագույն ուսումնական հաստատության կարգավիճակը որոշվում է նրա կրթական ծրագրերի ձեւով (առկա, հեռակա, դրսեկություն), կազմակերպական-իրավական ձեւով, պետական հավատարմագրման առկայությամբ:

    4. Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանվում են բարձրագույն մասնագիտական կրթության որակավորման հետեւյալ աստիճանները.

    1) բակալավր.

    2) դիպլոմավորված մասնագետ.

    3) մագիստրոս:

    5. Դիպլոմավորված մասնագետ պատրաստող բուհերի մասնագիտությունների ցանկը կրթության կառավարման պետական լիազորված մարմնի ներկայացմամբ հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը։6. Բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը, իր բնույթին համապատասխան եւ օրենքով սահմանված կարգով, կրթության պետական կառավարման մարմնի հետ համաձայնեցրած մասնագիտությունների գծով կարող է իրականացնել նաեւ հանրակրթական եւ միջին մասնագիտական կրթական ծրագրեր:

    Հոդված 25. Հետբուհական մասնագիտական կրթությունը

    1.Հետբուհական մասնագիտական կրթության նպատակը բարձրագույն մասնագիտական կրթությամբ անձանց կրթական մակարդակի եւ գիտամանկավարժական որակավորման բարձրացումն է:

    2. Հետբուհական մասնագիտական կրթությունն իրականացվում է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների եւ գիտական հիմնարկների ասպիրանտուրայում, ինտերնատուրայում, օրդինատուրայում՝ հետազոտողի, կլինիկական օրդինատորի կրթական ծրագրերով, ինչպես նաեւ ուսումնական կենտրոններում՝ մագիստրոսի կամ դիպլոմավորված մասնագետի կրթական ծրագրերով:
     

    Հոդված 26. Լրացուցիչ կրթությունը

    1. Լրացուցիչ կրթական ծրագրերն իրականացվում են քաղաքացիների եւ հասարակության կրթական պահանջմունքների բավարարման նպատակով: Մասնագիտական կրթության յուրաքանչյուր մակարդակի շրջանակում լրացուցիչ կրթության հիմնական խնդիրն անձի մասնագիտական որակավորման անընդհատ բարձրացումն է:

    2. Լրացուցիչ կրթությունն իրականացվում է հանրակրթական, մասնագիտական եւ լրացուցիչ կրթության ուսումնական հաստատություններում, ինչպես նաեւ անհատական մանկավարժական գործունեության միջոցով, որի կարգը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    ԳԼՈՒԽ 3.

    ՈՒՍՈՒՄՆԱԿԱՆ ՀԱՍՏԱՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ

    Հոդված 27. Ուսումնական հաստատության կարգավիճակը

    1. Պետական ուսումնական հաստատությունը հիմնարկ է, որը սույն օրենքով եւ Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված կարգով, իր գործունեության նպատակին, իր հիմնադրի հաստատած կանոնադրության եւ իրեն ամրացված գույքի նշանակությանը համապատասխան տիրապետում, օգտագործում ու տնօրինում է այդ գույքը:

    2. Պետական ուսումնական հաստատությունը, իր գործունեության նպատակին համապատասխան, կարող է իրականացնել վճարովի ուսումնական, հետազոտական եւ գիտաարտադրական ծառայություններ եւ վճարովի ուսուցում՝ Հայաստանի Հանրապետության կառավարության սահմանած կարգով:

    3. Պետական ուսումնական հաստատությունն ունի հաշվեկշիռ, նախահաշիվ եւ բանկային հաշիվ:

    4. Պետական ուսումնական հաստատության իրավական վիճակի այլ առանձնահատկությունները սահմանվում են օրենքով եւ դրա հիմնադրի հաստատած կանոնադրությամբ:

    5. Ոչ պետական ուսումնական հաստատությունները կարող են ունենալ օրենքով նախատեսված ցանկացած կազմակերպական-իրավական ձեւ:

    Հոդված 28. Համալսարանական (պետական բարձրագույն ուսումնական հաստատության) ինքնավարությունը եւ ակադեմիական ազատությունները

    1. Համալսարանական պրոֆեսորադասախոսական կազմը, գիտաշխատողները եւ ուսանողներն օժտված են ակադեմիական ազատություններով: Նրանք իրավունք ունեն մասնակցելու համալսարանի գործունեությանն առնչվող բոլոր խնդիրների քննարկմանը եւ ընտրովի մարմինների աշխատանքին:

    2. Պրոֆեսորադասախոսական կազմը, պետական կրթական չափորոշիչներին համապատասխան, ազատ է դասավանդվող ուսումնական նյութի շարադրման եւ դասավանդման մեթոդների ընտրության մեջ:

    3. Համալսարանական գիտաշխատողները սեփական նախաձեռնությամբ հետազոտական թեմաների ընտրությունը եւ մշակումն իրականացնելիս ազատ են:

    4. Ուսանողներն ազատ են գիտելիքներ ստանալու, հետազոտություններով զբաղվելու՝ ըստ իրենց հակումների: Նրանք կարող են մասնակցել ուսուցման որակն ապահովող գործառույթներին եւ գնահատել պրոֆեսորադասախոսական կազմի գործունեության արդյունավետությունը:

    5. Բարձրագույն ուսումնական հաստատության ընտրովի պաշտոններն են՝ ռեկտոր, մասնաճյուղի (կրթահամալիրի) տնօրեն, ֆակուլտետի դեկան (ուսումնական ստորաբաժանման ղեկավար), ամբիոնի վարիչ, պրոֆեսոր, դոցենտ, ասիստենտ, դասախոս: Այդ պաշտոնները զբաղեցվում են բարձրագույն ուսումնական հաստատության կառավարման մարմիններում՝ բարձրագույն ուսումնական հաստատության (մասնաճյուղի) խորհուրդ, գիտական խորհուրդ, ֆակուլտետի (ուսումնական ստորաբաժանման) խորհուրդ, հավակնորդների թեկնածությունները քննարկելու եւ գաղտնի (փակ) քվեարկությամբ ընտրելու արդյունքով:

    Բարձրագույն ուսումնական հաստատության կառավարման մարմիններում անդամների թվի առնվազն 25 տոկոսն ուսանողներն են:

    6. Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը սահմանում է պետական պատվեր՝ ըստ մասնագիտությունների եւ ուսումնական հաստատությունների: Բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կողմից իրեն հատկացված ընդունելության ընդհանուր տեղերի շրջանակներում կարող է ձեւավորել ուսանողական համակազմի անվճար եւ վճարովի չափաքանակներ՝ յուրաքանչյուր մասնագիտության համար նախատեսելով անվճար ուսուցման տեղեր՝ առնվազն տասը տոկոսի սահմաններում:Բարձրագույն ուսումնական հաստատությունն իրեն հատկացված վճարովի չափաքանակի շրջանակում սովորող ուսանողական համակազմի առնվազն տասը տոկոսին փոխհատուցում է ուսման տարեկան վարձը՝ հիմք ընդունելով ուսանողների առաջադիմությունը։

    7. Բարձրագույն ուսումնական հաստատությունն իրավասու է տնօրինելու սեփական ֆինանսական միջոցները՝ ապահովելով մասնաճյուղի, ֆակուլտետի (ուսումնական ստորաբաժանման) ֆինանսական գործունեության ինքնուրույնությունը՝ բարձրագույն ուսումնական հաստատության կանոնադրությանը համապատասխան:Բարձրագույն ուսումնական հաստատության ծախսերի նախահաշվի նախագիծը ձեւավորվելուց հետո յուրաքանչյուր օրացուցային տարվա վերջում հաստատվում է բարձրագույն ուսումնական հաստատության խորհրդում եւ ներկայացվում կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմին:

    8. Երեւանի պետական համալսարանը կրթական եւ գիտամշակութային ինքնավար հաստատություն է, որի կարգավիճակի առանձնահատկությունները սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    Հոդված 29. Ուսումնական հաստատության հիմնադիրը (հիմնադիրները)

    1. Պետական ուսումնական հաստատության հիմնադիրը Հայաստանի Հանրապետությունն է՝ ի դեմս Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կամ պետական համապատասխան լիազորված մարմնի:

    2. Համայնքային (թաղային) ուսումնական հաստատության հիմնադիրը համայնքն (թաղն) է՝ ի դեմս համայնքի ինքնակառավարման մարմինների:

    3. Ոչ պետական ուսումնական հաստատության հիմնադիր կարող են լինել ֆիզիկական եւ (կամ) իրավաբանական անձինք:

    4. Ռազմական մասնագիտական կրթական ծրագրեր իրականացնող ուսումնական հաստատություններ կարող է հիմնադրել միայն Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    Հոդված 30. Ուսումնական հաստատության պետական գրանցումը

    1. Պետական ուսումնական հաստատություններն ստեղծվում են դրանց կանոնադրությունները հիմնադրի կողմից հաստատվելու պահից:

    2. Ոչ պետական ուսումնական հաստատություններն ստեղծվում են դրանց հիմնադրի (հիմնադիրների) որոշմամբ: Այդ ուսումնական հաստատությունները ստեղծված են համարվում օրենքով սահմանված կարգով՝ կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնում պետական գրանցման պահից:

    Հոդված 31. Ուսումնական հաստատության անվանումը եւ գտնվելու վայրը

    1. Ուսումնական հաստատությունն ունի անվանում, որում նշվում է դրա կազմակերպական-իրավական ձեւը, գործունեության բնույթը եւ գտնվելու վայրը:

    2. Ուսումնական հաստատության գտնվելու վայրը դրա մշտական գործող մարմնի գտնվելու վայրն է:

    3. Ուսումնական հաստատության եւ դրա մասնաճյուղերի անվանումներն ու գտնվելու վայրերը նշվում են հաստատության կանոնադրությունում:

    Հոդված 32. Ուսումնական հաստատության հիմնադիր փաստաթուղթը

    1.Ուսումնական հաստատության հիմնադիր փաստաթուղթը դրա հիմնադրի (հիմնադիրների) հաստատած կանոնադրությունն է:

    2. Կանոնադրության պահանջները պարտադիր են ուսումնական հաստատության եւ դրա հիմնադիրների համար:

    3. Ուսումնական հաստատության կանոնադրությունում նշվում են հաստատության անվանումը, կազմակերպական-իրավական ձեւը, հաստատության գտնվելու վայրը, գործունեության առարկան եւ նպատակները, կառավարման կարգը, տվյալներ՝ մասնաճյուղերի վերաբերյալ, ուսումնական հաստատության գույքի ձեւավորման աղբյուրները, կանոնադրությունում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու կարգը, ուսումնական հաստատության լուծարման դեպքում՝ գույքի տնօրինման կարգը:

    Ուսումնական հաստատության կանոնադրությունը կարող է պարունակել Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությանը չհակասող այլ դրույթներ:
     

    Հոդված 33. Իրավաբանական անձ հանդիսացող ուսումնական հաստատության վերակազմակերպումը

    1. Ուսումնական հաստատությունը կարող է վերակազմակերպվել Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսգրքին եւ այլ օրենքներին համապատասխան:

    2. Ուսումնական հաստատությունը կարող է վերակազմակերպվել միաձուլման, միացման, բաժանման, առանձնացման եւ վերակազմավորման ձեւերով:

    Հոդված 34. Ուսումնական հաստատության մասնաճյուղերը

    1. Ուսումնական հաստատությունը կարող է ստեղծել մասնաճյուղեր:

    2. Մասնաճյուղն իրավաբանական անձ չէ եւ գործում է ուսումնական հաստատության հաստատած կանոնադրության համաձայն:

    Օտարերկրյա ուսումնական հաստատությունների մասնաճյուղերի ստեղծումը եւ գործունեությունը կարգավորվում են սույն օրենքով կամ միջպետական պայմանագրերով:

    Մասնաճյուղի ղեկավարները նշանակվում են ուսումնական հաստատության կանոնադրությամբ նախատեսված կարգով:

    3. Մասնաճյուղերը գործում են իրենց ստեղծող ուսումնական հաստատությունների անունից: Ուսումնական հաստատությունները պատասխանատվություն են կրում իրենց մասնաճյուղերի գործունեության համար:

    Հոդված 35. Ուսումնական հաստատության լուծարումը

    1. Ուսումնական հաստատությունը լուծարվում է՝

    1) հիմնադիրների կամ կանոնադրությամբ դրա համար լիազորված իրավաբանական անձի մարմնի որոշմամբ.

    2) դատարանի կողմից իրավաբանական անձի գրանցումն անվավեր ճանաչելով՝ կապված դրա ստեղծման ժամանակ թույլ տրված՝ օրենքի կամ իրավական ակտերի խախտումների հետ.

    3) դատարանի վճռով՝ առանց թույլտվության (լիցենզիայի) կամ օրենքով արգելված գործունեություն իրականացնելու դեպքում.

    4) ոչ պետական ուսումնական հաստատության սնանկության հետեւանքով.

    5) օրենքով նախատեսված այլ դեպքերում:

    2. Ուսումնական հաստատությունը լուծարվելիս դրա պարտատերերի պահանջները բավարարվում են Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսգրքով սահմանված կարգով:

    3. Պարտատերերի պահանջները բավարարելուց հետո ուսումնական հաստատության մնացած գույքը հանձնվում է դրա հիմնադիրներին, եթե օրենքով, այլ իրավական ակտերով կամ ուսումնական հաստատության կանոնադրությամբ այլ բան նախատեսված չէ:

    4. Ոչ պետական ուսումնական հաստատության լուծարումը համարվում է ավարտված, իսկ դրա գոյությունը՝ դադարեցված, իրավաբանական անձանց պետական գրանցման մատյանում այդ մասին գրառում կատարելու պահից:

    5. Լուծարված ուսումնական հաստատության սովորողների հետագա ուսուցման կարգը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    ԳԼՈՒԽ 4.

    ԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒՄԸ

    Հոդված 36. Կրթության բնագավառում Հայաստանի Հանրապետության կառավարության իրավասությունը

    Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը՝

    1) ապահովում է պետական կրթական քաղաքականության իրականացումը.

    2) հաստատում է պետական կրթական չափորոշիչները եւ դրանց ձեւավորման կարգը.

    3) հաստատում է ուսուցանվող մասնագիտությունների ցանկը.

    4) հաստատում է հանրակրթական, միջին մասնագիտական եւ բարձրագույն մասնագիտական կրթության պետական պատվերը.

    5) հաստատում է պետական ուսումնական հաստատությունների օրինակելի կանոնադրությունները.

    6) հաստատում է պետական նմուշի ավարտական փաստաթղթերի ձեւերը.

    7) իրականացնում է օրենքով սահմանված այլ լիազորություններ։

    Հոդված 37. Կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի իրավասությունը

    Կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինը՝

    1) մշակում է կրթության զարգացման պետական ծրագիրը եւ պետական կրթական չափորոշիչները.

    2) վերահսկողություն է իրականացնում կրթության զարգացման պետական ծրագրի եւ պետական կրթական չափորոշիչների կիրառման նկատմամբ.

    3) ապահովում է օրինակելի հանրակրթական ծրագրերի, ուսումնական պլանների, առարկայական ծրագրերի, դասագրքերի եւ ուսումնական ձեռնարկների մշակումը եւ հրատարակումը.

    4) իրականացնում է ուսումնական հաստատությունների լիցենզավորումը եւ պետական հավատարմագրումը.

    5) մշակում է պետական ուսումնական հաստատությունների օրինակելի կանոնադրությունները.

    6) հաստատում է ուսումնական հաստատությունների մանկավարժական եւ ղեկավար կադրերի որակավորման կարգը.

    7) ձեւավորում է ուսումնական մասնագիտությունների ցանկերը.

    8) մշակում է հանրակրթական, միջին մասնագիտական եւ բարձրագույն մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների պետական պատվերը.

    9) հաստատում է պետական եւ հավատարմագրված ոչ պետական միջին եւ բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ընդունելության կանոնները, վերահսկում է դրանց իրականացումը.

    10) հաստատում է ուսումնական հաստատությունների սովորողների գիտելիքների փոխադրական եւ ամփոփիչ ստուգման կարգը.

    11) սահմանված կարգով հաստատում է հավատարմագրված բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների գիտական խորհուրդների շնորհած պատվավոր կոչումները եւ տիտղոսները.

    12) մշակում է կրթության բոլոր աստիճանների գծով պետական նմուշի ավարտական փաստաթղթերի ձեւերը.

    13) սահմանում է օտարերկրյա պետությունների կրթական փաստաթղթերի համարժեքության որոշման եւ ճանաչման կարգը.

    14) ապահովում է պետական ուսումնական հաստատությունների զարգացման ծրագրերի ձեւավորումը, իրականացումը եւ վերահսկումը.

    15) համաձայնություն է տալիս մարզպետարանների եւ համայնքների կրթության վարչությունների (բաժինների) ղեկավարների նշանակման եւ ազատման վերաբերյալ.

    16) իրականացնում է Հայաստանի Հանրապետության օրենքներով եւ կառավարության որոշումներով սահմանված այլ լիազորություններ։

    Հոդված 38. Հանրակրթության բնագավառում մարզպետի իրավասությունը

    Մարզպետը՝

    1) ապահովում է մարզի տարածքում պետական կրթական քաղաքականության իրականացումը.

    2) վերահսկում է նախադպրոցական եւ հանրակրթական ուսումնական հաստատությունների կողմից Հայաստանի Հանրապետության կրթության մասին օրենսդրության եւ կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի ընդունած նորմատիվ ակտերի կատարումը, ապահովում է կրթական եւ դաստիարակչական ծրագրերի իրականացումը՝ պետական կրթական չափորոշիչներին համապատասխան.

    3) համակարգում եւ վերահսկում է դպրոցական տարիքի երեխաների հաշվառումը, ապահովում է նրանց ընդգրկումն ուսումնական հաստատություններում.

    4) ապահովում է ուսումնական հաստատությունների շենքերի կառուցումը, շահագործումը եւ պահպանումը.

    5) իրականացնում է Հայաստանի Հանրապետության օրենքներով եւ այլ իրավական ակտերով սահմանված լիազորություններ։

    Հոդված 39. Հանրակրթության բնագավառում համայնքի ղեկավարի իրավասությունը

    Համայնքի ղեկավարը պարտադիր լիազորության կարգով՝

    1) ուսումնական հաստատությունների ինքնակառավարման սկզբունքին համապատասխան աջակցում է համայնքի տարածքում պետական կրթական քաղաքականության իրականացմանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված կարգով.

    2) իրականացնում է նախադպրոցական եւ դպրոցական տարիքի երեխաների հաշվառումը, ապահովում է նրանց ընդգրկումն ուսումնական հաստատություններում.

    3) իրականացնում է Հայաստանի Հանրապետության օրենքներով եւ այլ իրավական ակտերով սահմանված այլ լիազորություններ։

    Հոդված 40. Ուսումնական հաստատության իրավասությունը եւ կառավարումը

    1. Ուսումնական հաստատությունն իր իրավասության շրջանակներում իրականացնում է ընդունելության եւ ուսումնական գործընթացի մեթոդական ապահովման, կազմակերպման եւ իրականացման, կադրերի ընտրության եւ տեղաբաշխման, գիտական, ֆինանսական, տնտեսական եւ այլ գործունեություն՝ սույն օրենքին, Հայաստանի Հանրապետության այլ օրենքներին, իրավական ակտերին եւ տվյալ ուսումնական հաստատության կանոնադրությանը համապատասխան։

    2. Ուսումնական հաստատության կառավարումն իրականացվում է սույն օրենքին, այլ իրավական ակտերին եւ ուսումնական հաստատության կանոնադրությանը համապատասխան:

    3. Ուսումնական հաստատությունը կառավարվում է միանձնյա ղեկավարման եւ ինքնավարության սկզբունքների զուգորդմամբ:

    4. Ուսումնական հաստատությունների կառավարման մարմիններն են՝ հոգաբարձուների խորհուրդը, ուսումնական հաստատության խորհուրդը, ընդհանուր ժողովը, գիտական խորհուրդը, մանկավարժական խորհուրդը: Ուսումնական հաստատությունների կառավարման մարմինները, դրանց ձեւավորման կարգը եւ լիազորությունները սահմանվում են ուսումնական հաստատության կանոնադրությամբ:

    5. Ուսումնական հաստատությունը կառավարում է տնօրենը, ռեկտորը (պետը), որը նշանակվում (ընտրվում) եւ ազատվում է ուսումնական հաստատության կանոնադրության համաձայն:Պետական ուսումնական հաստատության տնօրենը, ռեկտորը (պետը) չի կարող միաժամանակ զբաղեցնել այլ պետական պաշտոն կամ կատարել վճարովի այլ աշխատանք, բացի գիտամանկավարժական եւ ստեղծագործական աշխատանքից:6. Ուսումնական հաստատության կառավարման բարձրագույն եւ գործադիր մարմինների միջեւ լիազորությունները սահմանազատվում են ուսումնական հաստատության կանոնադրությամբ:

    Հոդված 41. Կրթական գործունեության լիցենզավորումը

    1. Ոչ պետական ուսումնական հաստատությունները, դրանց մասնաճյուղերը, ինչպես նաեւ անհատ ձեռնարկատերերը կրթական գործունեություն իրականացնելու իրավունք են ձեռք բերում լիցենզիա ստանալու, իսկ պետական ուսումնական հաստատությունը՝ հիմնադրման պահից, եթե ապահովված են կրթական գործունեության լիցենզավորման հետեւյալ պահանջները՝

    1) հիմնական մանկավարժական եւ պրոֆեսորադասախոսական կազմ.

    2) լաբորատոր բազա եւ ուսումնական տարածք.

    3) ուսումնամեթոդական ապահովում.

    4) գրադարանային-տեղեկատվական համակարգ.

    5) ուսումնաարտադրական պրակտիկայի բազա:

    2. Կրթական գործունեության լիցենզիան տալիս է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինը՝ փորձաքննության արդյունքների հիման վրա:

    3. Կրթական գործունեության լիցենզավորման կարգը հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը։

    Հոդված 42. Պետական հավատարմագրումը

    1. Միջին եւ բարձրագույն մասնագիտական կրթության գծով պետական հավատարմագրումն իրականացվում է ըստ ուսումնական հաստատությունների եւ դրանց մասնագիտությունների։

    2. Հավատարմագրման կարգը, չափանիշները եւ ժամկետները հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը՝ կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի ներկայացմամբ։

    3. Պետական հավատարմագրումն իրականացնում է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինը՝ անկախ ուսումնական հաստատության գերատեսչական ենթակայությունից եւ կազմակերպական-իրավական ձեւից, ուսումնական հաստատության եւ նրա սովորողների ատեստավորման վերաբերյալ եզրակացության հիման վրա:

    4. Պետական հավատարմագրման պայմաններն են՝

    1) պետական կրթական չափորոշիչներին համապատասխան ուսուցման որակի ապահովումը.

    2) առանձին մասնագիտության գծով՝ երկու տարի անընդմեջ շրջանավարտների առնվազն 60 տոկոսի ատեստավորման դրական արդյունքները.

    3) ուսումնական հաստատության գծով՝ այդ հաստատության մասնագիտությունների առնվազն 75 տոկոսի պետական հավատարմագրման առկայությունը:

    5. Նոր մասնագիտություններ բացելու դեպքում ուսումնական հաստատությունը պահպանում է իր պետական հավատարմագրված կարգավիճակը, եթե ապահովված են սույն օրենքի 42 հոդվածի 4-րդ կետի 3-րդ ենթակետի պահանջները:

    6. Պետական ուսումնական հաստատությունները եւ դրանց մասնագիտությունները, ինչպես նաեւ ոչ պետական ուսումնական հաստատությունների բժշկական մասնագիտությունները պարտադիր պետք է անցնեն հավատարմագրման գործընթաց։

    7. Ուսումնական հաստատությունների մասնագիտությունների հավատարմագրումն իրականացվում է առանձին փուլերով՝ ըստ որակավորման աստիճանների:

    8. Ուսումնական հաստատության առանձնացված կառուցվածքային ստորաբաժանումների (կրթահամալիրների, մասնաճյուղերի) կրթական գործունեությունը լիցենզավորվում, իսկ այդ ստորաբաժանումները եւ դրանց մասնագիտությունները հավատարմագրվում են ընդհանուր հիմունքներով՝ սույն օրենքով սահմանված կարգով։

    9. Պետական հավատարմագրման վկայականը հաստատում է ուսումնական հաստատության կողմից իրականացվող կրթական ծրագրերի մակարդակը, դրանց բովանդակության եւ շրջանավարտների որակի համապատասխանությունը պետական կրթական չափորոշիչների պահանջներին:

    10. Լիցենզիա եւ պետական հավատարմագրման վկայական շնորհելու կամ այդ փաստաթղթերում փոփոխություններ կատարելու դեպքում գանձվում է պետական տուրք՝ «Պետական տուրքի մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքով սահմանված կարգով եւ չափերով:

    Հոդված 43. Պետական վերահսկողությունն ուսուցման որակի նկատմամբ

    1. Ուսումնական հաստատությունների լիցենզավորման, ուսուցման որակի պետական վերահսկողության եւ մասնագիտությունների հավատարմագրման համար եզրակացություն տալու նպատակով՝ կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմինն ստեղծում է լիցենզավորման եւ հավատարմագրման ծառայություն։ Ծառայության կանոնադրությունը հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:

    2. Լիցենզավորման եւ հավատարմագրման ծառայությունը, պարբերական ատեստավորումների արդյունքով, կարող է կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմին զեկուցագիր ներկայացնել լիցենզավորման, ուսուցման որակի կամ հավատարմագրված մասնագիտությունների՝ պետական կրթական չափորոշիչների պահանջները չապահովելու վերաբերյալ:

    3. Զեկուցագրի ներկայացման համար կարող է հիմք ծառայել սովորողների (ծնողների) ընդհանուր ժողովի որոշումը կամ լիցենզավորման եւ հավատարմագրման ծառայության պաշտոնական ներկայացումը սովորողների ատեստավորման բացասական արդյունքի վերաբերյալ:

    4. Ներկայացված զեկուցագիրն ուսումնական հաստատությունը կարող է բողոքարկել դատարան:

    5. Անընդմեջ երկու տարվա ընթացքում սովորողների 50 տոկոսի կրկնակի բացասական ատեստավորման դեպքում տվյալ մասնագիտությունը զրկվում է պետական հավատարմագրից:

    6. Մասնագիտության պետական հավատարմագրման վերականգնումը կատարվում է նոր հավատարմագրում ստանալու կարգով:

    Հոդված 44. Ուսումնական հաստատության ավարտական փաստաթուղթը

    1. Ուսումնական հաստատությունն ամփոփիչ ատեստավորում անցած անձանց հանձնում է համապատասխան փաստաթուղթ (վկայական, դիպլոմ):

    2. Ուսումնական հաստատությունները հավատարմագրված մասնագիտությունների գծով ամփոփիչ ատեստավորում անցած անձանց հանձնում են պետական նմուշի ավարտական փաստաթուղթ (ռազմաուսումնական հաստատությունների շրջանավարտներին՝ զինվորական եւ դրան համապատասխանող քաղաքացիական կրթության պետական նմուշի ավարտական փաստաթուղթ):

    3. Ոչ պետական հանրակրթական հաստատությունները պետական նմուշի ավարտական փաստաթուղթ տալու իրավունք են ստանում լիցենզավորման պահից։

    4. Պետական նմուշի ավարտական փաստաթուղթը հավատարմագրված մասնագիտությունների գծով ուսումնական հաստատություններում հաջորդ աստիճանի կրթություն ստանալու համար պարտադիր պայման է:

    5. Պետական մարմինների եւ բյուջետային հիմնարկների համար բարձրագույն կրթության մասին վկայող փաստաթուղթը պետական կամ հավատարմագրված ոչ պետական բարձրագույն ուսումնական հաստատության տված պետական նմուշի ավարտական փաստաթուղթն է:

    6. Տվյալ մակարդակի կրթությունը չավարտած անձանց տրվում է համապատասխան տեղեկանք:


    ԳԼՈՒԽ 5.

    ԿՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ ՏՆՏԵՍԱԿԱՆ ՀԻՄՔԵՐԸ

    Հոդված 45. Սեփականության հարաբերությունները կրթության համակարգում

    1. Պետական ուսումնական հաստատության գործունեությունն ապահովելու նպատակով, դրա կանոնադրությանը համապատասխան, հիմնադիրը հաստատությանն է հանձնում շենքեր, շինություններ, սարքավորում, ինչպես նաեւ սպառողական, սոցիալական, մշակութային եւ այլ նշանակության անհրաժեշտ գույք:

    2. Պետական ուսումնական հաստատությունը պատասխանատու է սեփականատիրոջ գույքի պահպանման եւ արդյունավետ օգտագործման համար:

    3. Ոչ պետական ուսումնական հաստատությունների սեփականության ներքո կարող է գտնվել ցանկացած գույք, բացի գույքի առանձին տեսակների համար՝ օրենքով նախատեսված սահմանափակումներից:

    Հոդված 46. Պետական եւ համայնքային ուսումնական հաստատության ֆինանսավորումը

    1. Ուսումնական հաստատությունը ֆինանսավորում է հիմնադիրը:

    2. Պետությունը յուրաքանչյուր նոր ուսումնական տարում երաշխավորում է կրթության կարիքների համար միջոցների հատկացումը՝ նրա առաջանցիկությունն ապահովող չափաքանակով: Պետական բյուջեի ընթացիկ ծախսերում կրթության ֆինանսավորման տոկոսային հարաբերությունը չպետք է ցածր լինի նախորդ բյուջետային տարվա համապատասխան ցուցանիշից:

    3. Պետական բյուջեից ուսումնական հաստատության ֆինանսավորումն իրականացվում է պետական պատվերի (բացի հեռակա ուսուցումից) եւ այլ ձեւերով: Պետական պատվերով ուսումնական հաստատության ֆինանսավորման չափանիշները սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը՝ մեկ սովորողի հաշվարկով՝ ըստ ուսումնական հաստատության տիպի, իսկ առանձին դեպքերում (լեռնային եւ սահմանամերձ շրջաններ)՝ հատուկ չափաքանակներով:

    4. Ֆինանսավորման լրացուցիչ աղբյուրների ներգրավումը չի կարող հանգեցնել պետական բյուջեից ֆինանսավորման չափերի նվազեցմանը:

    5. Ուսումնական հաստատությունը չի կարող վճարովի ուսումնական գործունեություն իրականացնել բյուջեից ֆինանսավորվող կրթական գործունեության փոխարեն:

    6. Ուսումնական հաստատության ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրները պետական եւ համայնքների բյուջեներն են: Ֆինանսավորման լրացուցիչ աղբյուրներն են՝

    1) Հայաստանի Հանրապետության ու օտարերկրյա պետությունների իրավաբանական եւ ֆիզիկական անձանց կատարած ներդրումները.

    2) սեփական միջոցները, որոնք գոյանում են վճարովի ուսումնական, հետազոտական, գիտաարտադրական, խորհրդատվական, հրատարակչական եւ Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ չարգելված գործունեության այլ ձեւերից.

    3) Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությանը չհակասող այլ աղբյուրներ:7. Պետությունը կրթության բնագավառում ապահովում է բարենպաստ հարկային քաղաքականություն:

    Հոդված 47. Ոչ պետական ուսումնական հաստատությունների միջոցները

    1. Ոչ պետական ուսումնական հաստատությունների գործունեության ֆինանսավորվումն իրականացվում է օրենքով սահմանված կարգով:

    2. Ոչ պետական ուսումնական հաստատության ֆինանսավորման չափանիշները մեկ սովորողի հաշվարկով չեն կարող ցածր լինել պետական համանման ուսումնական հաստատությունների համար պետական չափորոշիչով սահմանված ֆինանսավորման չափանիշներից:

    Հոդված 48. Ուսումնական հաստատությունների նյութատեխնիկական բազան

    Ուսումնական հաստատությունների նյութատեխնիկական բազան, որն անհրաժեշտ է կրթական, հետազոտական, գիտաարտադրական գործունեության եւ կրթության բնագավառի այլ խնդիրների լուծման համար, ստեղծվում եւ զարգացվում է բյուջետային, ինչպես նաեւ սեփական միջոցների հաշվին՝ կրթության զարգացման պետական ծրագրի եւ ուսումնական հաստատությունների զարգացման ծրագրերի հիման վրա:
     


    ԳԼՈՒԽ 6.

    ԿՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ԵՐԱՇԽԻՔՆԵՐԸ

    Հոդված 49. Սովորողների իրավունքները եւ սոցիալական պաշտպանվածությունը

    1. Ուսումնական հաստատությունը նպաստում է սովորողների կենցաղի, սննդի, առողջության պահպանման, հանգստի, ֆիզիկական եւ հոգեւոր զարգացման անհրաժեշտ պայմանների ստեղծմանը։

    2. Արգելվում է սովորողներին ներգրավել աշխատանքի՝ առանց վերջիններիս եւ (կամ) նրանց ծնողների (որդեգրողների կամ հոգաբարձուի) համաձայնության: Սովորողների նկատմամբ ֆիզիկական կամ հոգեբանական ճնշման մեթոդների կիրառումն արգելվում է:

    3. Բացառիկ ընդունակություններ դրսեւորած երեխաների համար կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի սահմանած կարգով կարող են ստեղծվել հանրակրթական համապատասխան հաստատություններ:

    4. Պետությունն ապահովում է առանց ծնողական խնամքի մնացած եւ ծնողական խնամքից զուրկ երեխաների ուսուցումը պետական հանրակրթական հաստատություններում:

    5. Կրթության հատուկ պայմանների կարիք ունեցող սովորողների համար հանրակրթական հաստատությունների ֆինանսավորումն իրականացվում է բարձրացված չափաքանակներով:

    6. Պետական միջին եւ բարձրագույն մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների սովորողները կրթաթոշակ են ստանում Հայաստանի Հանրապետության կառավարության սահմանած կարգով եւ չափերով:

    7. Ռազմաուսումնական հաստատությունների սովորողները դրամական բավարարմամբ, հանդերձանքով, սննդով եւ կացարանով ապահովվում են Հայաստանի Հանրապետության օրենքով սահմանված կարգով:

    8. Միջին եւ բարձրագույն մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների առկա բաժինների սովորողներն իրավունք ունեն տվյալ կամ այլ հաստատությունում վճարովի հիմունքներով ստանալ երկրորդ մասնագիտություն։

    9. Սովորողներն ատեստավորումը հաջողությամբ անցնելու դեպքում, կրթության պետական կառավարման լիազորված մարմնի սահմանած կարգով, իրավունք ունեն տեղափոխվել համապատասխան մակարդակի կրթական ծրագրեր իրականացնող ուսումնական այլ հաստատություն:

    Հոդված 50. Ուսումնական հաստատությունների աշխատողների սոցիալական երաշխիքները

    1.Ուսումնական հաստատության եւ դրա աշխատողների միջեւ աշխատանքային հարաբերությունները կարգավորվում են Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությանը համապատասխան:

    2. Պետական ուսումնական հաստատությունների մանկավարժական (պրոֆեսորադասախոսական) կազմի աշխատանքի վարձատրության դրույքաչափը չի կարող ցածր լինել բյուջետային հիմնարկների աշխատողների միջին աշխատավարձից:

    3.Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը հավելյալ վարձատրություն է սահմանում սահմանամերձ, բարձր լեռնային եւ լեռնային բնակավայրերի պետական հանրակրթական դպրոցների ուսուցիչների համար:4. Ուսումնական հաստատությունն ապահովում է աշխատողների մասնագիտական որակի բարձրացման եւ վերապատրաստման գործընթացները:
     


    ԳԼՈՒԽ 7.

    ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՄԱԳՈՐԾԱԿՑՈւԹՅՈՒՆԸ ԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ԲՆԱԳԱՎԱՌՈՒՄ

    Հոդված 51. Միջազգային համագործակցությունը կրթության բնագավառում

    1. Կրթության բնագավառում միջազգային համագործակցությունն իրականացվում է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությանը եւ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերին համապատասխան: Եթե Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրով սահմանված են այլ նորմեր, քան նախատեսված են սույն օրենքով, ապա կիրառվում են միջազգային պայմանագրի նորմերը:

    2. Ուսումնական հաստատություններն իրավունք ունեն համագործակցել օտարերկրյա ուսումնական, գիտական եւ այլ կազմակերպությունների հետ՝ Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությանը եւ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերին համապատասխան։
     


    ԳԼՈՒԽ 8.

    ԵԶՐԱՓԱԿԻՉ ԴՐՈՒՅԹ

    Հոդված 52. Օրենքի ուժի մեջ մտնելըՍույն օրենքն ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից:
     


    ԳԼՈՒԽ 9.

    ԱՆՑՈՒՄԱՅԻՆ ԴՐՈՒՅԹՆԵՐ

    Հոդված 53. Սույն օրենքի 28 հոդվածի 5-րդ կետն ուժի մեջ է մտնում միջին եւ բարձրագույն մասնագիտական կրթության մասին օրենքն ընդունելուց հետո:

    Հոդված 54. Սույն օրենքի 50 հոդվածի 2-րդ կետն ուժի մեջ է մտնում 2000 թվականի հունվարի 1-ից:
     
     
     

    ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
    ՆԱԽԱԳԱՀ` Ռ. ՔՈՉԱՐՅԱՆ

    8 մայիսի 1999թ.
    ՀՕ-297  


    21.02.2000 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն եւ լրացում կատարելու մասին
    20.11.2000 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն եւ լրացում կատարելու մասին
    04.12.2000 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացումներ կատարելու մասին
    18.04.2001 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն եւ լրացում կատարելու մասին
    15.05.2001 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն կատարելու մասին
    26.07.2001 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացումներ եւ փոփոխություններ կատարելու մասին
    09.10.2001 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացումներ եւ փոփոխություններ
    07.05.2002 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին
    19.11.2002 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին
    11.12.2002 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին
    01.12.2003 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու մասին
    16.03.2004 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն կատարելու մասին
    14.12.2004 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու մասին
    25.05.2005 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու մասին
    08.07.2005 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին
    15.11.2005 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացումներ կատարելու մասին
    13.04.2006 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին
    13.06.2006 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին
    02.10.2007 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն կատարելու մասին
    10.09.2008 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն կատարելու մասին
    10.07.2009 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին
    07.10.2009 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին
    04.02.2010 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացումներ կատարելու մասին
    23.06.2010 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին
    28.10.2010 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու մասին»
    08.02.2011 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում եւ փոփոխություն կատարելու մասին
    11.05.2011 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին
    30.04.2013 «Կրթության մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին
    30.09.2013 «Կրթության մասին» ՀՀ oրենքում փոփոխություններ եւ լրացումներ կատարելու մասին